Jak sobie radzą największe miasta
Najbardziej pożądana staje się więc koncepcja rozwoju, która łączy dwa przeciwstawne modele rozwoju regionalnego: odgórnego i oddolnego. Poprzez to, idea rozwoju lokalnego staje się możliwa do zastosowania w polityce regionalnej kształtowanej nie tylko przez państwo, ale także oddolnie. Tym samym, pojęcie rozwoju lokalnego należy ujmować szeroko, przyjmując za punkt wyjścia, iż wszelkie zmiany - w tym także ekonomiczne -dokonują się pod wpływem myślenia i sił społecznych. Te z kolei, są silnie zróżnicowane przestrzennie, stąd też istotą rozwoju lokalnego jest akceptacja i aktywna postawa wobec reform społeczności lokalnej, lokalna prywatna przedsiębiorczość, skłonność do kreowania myśli innowacyjnych itp. Rozwój lokalny obejmuje nie tylko zmiany gospodarcze, polityczne, kulturowe, ale także inne procesy, które występują w społeczeństwie, bowiem są to zmiany w stosunkach, instytucjach, grupach i innych rodzajach systemów społecznych. Podsumowując, rozwój lokalny dokonuje się w czterech płaszczyznach: gospodarczej (rozwijanie przedsiębiorczości prywatnej, lokalne instytucje samorządowe i społeczności lokalne); politycznej (wyznaczanie kierunków rozwoju w sposób samorządny); społecznej i kulturalnej (możliwość przedstawiania przez społeczności lokalne swoich poglądów, potrzeb i kierunków rozwiązywania problemów)." 1.2 Czynniki i bariery rozwoju lokalnego O kierunkach i tempie rozwoju układu lokalnego decyduje wiele czynników. Można je podzielić na trzy grupy: polityczne, społeczno-kulturowe, ekonomiczne. Są to zarówno czynniki wewnętrzne i zewnętrzne. Te pierwsze można określić jako uwarunkowania globalne i regionalne rozwoju lokalnego, tj. wynikające z polityki gospodarczej państwa, otoczenia regionalnego i globalnego jednostki terytorialnej. Te drugie tkwią w samym układzie lokalnym. Między czynnikami zewnętrznymi i wewnętrznymi tkwią zależności i sprzężenia zwrotne. W każdej grupie kształtują się one odmiennie, a ponadto występują konflikty i niekorzystne oddziaływania w tej samej kategorii czynników zewnętrznych na wewnętrzne i odwrotnie.